اشکالات ساختاری در نظام مهندسی/ کارکرد نظام مهندسی باید معطوف به منفعت عمومی باشد نه صنفی

محسن بهرام غفاری تدوینگر متن قانون و از بنیان‌گذاران سازمان نظام مهندسی و مقررات ملی ساختمان در مورد چیستی‌شناسی نظام مهندسی اظهار داشت: نظام مهندسی، سازمان شناخته شده و متداول در دنیا است؛ نظام‌های رگولاتوری، نظام‌های حرفه‌ای نظامندی هستند که تخصصی می‌باشند، همچنین بین مصرف‌کننده و خریدار یک فاصله دانشی وجود دارد.

وی ادامه داد: نظام‌های رگولاتوری حقوق حرفه‌ای را صیانت می‌کنند ولی منفعت را نه، به همین جهت غیرانتفاعی هستند. صلاحیت‌محور هستند؛ آزمون می‌گذارند و پروانه می‌دهند و فقط نظام مهندسی از این امر محروم شده که ابن امر سبب امضای طلایی و امضاهای عجیب و غریب شده است. در نظام مهندسی الزامات اخلاق حرفه‌ای، آموزش مستمر حرفه‌ای و رفتار حرفه‌ای اعضا پایش می‌شود .

غفاری در مورد اینکه نظام مهندسی چه چیزی نیست، گفت: سازمان صنفی حامی منافع عضو نیست، در حالی که اکنون شعارها بیشتر صنفی است؛ در مورد دلایل مخدوش شدن مرزهای اخلاق باید به این نکته توجه کرد که وقتی نیازهایی ظهور پیدا کند که در مسیر خودش به نتیجه نمی‌رسد، این مسائل بروز می‌کند.

وی افزود: اگر صنوف به اندازه کافی و با کارکرد اصلی داشتیم این مسائل بروز نمی‌کرد. به همین سبب کارکرد نظام مهندسی به جای منفعت عمومی به سمت منفعت صنف رفت. وظایفی که زمانی در خلا سازمان‌ها به عهده نظام مهندسی گذاشته شده از جنس کنترل ساختمان بود؛ در حالی که در قانون نظام مهندسی هیچ وظیفه ای در این زمینه تعریف نشده و فقط با قید کمک ذکر شده است.

غفاری سپس گفت: اخلاق حرفه‌ای احترام به خود است؛ شخصی که به حرفه خود احترام نگذارد و پول بیشتری برای امضا بخواهد، دیگر نباید توقع احترام داشته باشد. بسیاری از تکالیف اخلاق برای حرفه مطرح است.

وی در مورد نظام مهندسی عنوان کرد: سازمانی که دولت و مجلس به آن اعتماد کرد و هر اختیاری که می‌خواستیم را به ما دادند و در ادوار اول، دوم و سوم معاونت پارلمانی داشتیم یعنی مجلس گفته بود می‌توانید معاون پارلمانی داشته باشید؛ در مورد آیین‌نامه ماده ۳۳ اعتماد صد در صد وجود داشت در حالی که منبع تمام فسادها شد یعنی اعتماد کردند ولی ما احترام نگذاشتیم؛ بنابراین سازمان از درون به دلیل اشکالات ساختاری شاید قابل اصلاح نباشد.